جایی بین سال های 1914 و 1915 معمار مشهور لکوربوزیه خانه مشهور دومینو Dom-Ino را که اصطلاحا یک خانه باز محسوب میشود، با ساختار مدولار پیشگامانه ای که دیوارهای باربر سنگین را همراه ستون ها و دال های بتنی مسلح جایگزین میکرد، طراحی و اجرا نمود. یک پلانی از طبقه به صورت کاملا باز همراه با المان های بسیار محدود همراه با نماهای شیشه ای بزرگی که نور طبیعی سالم را برای فضاهای داخلی و همچنین شفافیت معماری را تضمین می کند و می تواند مرزهای بین فضای داخلی و خارجی را حداقل به صورت استعاری محو کند.
با وجود اینکه پس از گذشت بیش از یک قرن از زمانی که لوکوربوزیه ایده های خود را برای دومینو Dom-Ino به اشتراک گذاشت میگذرد، معماری معاصر در پی یک دوره مدرن همچنان به سرمایه گذاری در استفاده از شیشه به عنوان راه حلی برای دیوارها و نماها ادامه می دهد. طبیعتاً معنای این مطالب با گذشت زمان کمی تغییر کرده است. شفافیت استفاده از شیشه در ابتدا برای آشکار ساختن ساختار استفاده می شد و آن را قابل درک تر می کرد، اما به طور فزاینده ای با ارزش های ایدئولوژیک مرتبط شده است و در ساختمان های دولتی مورد استفاده قرار می گیرد زیرا باز بودن استفاده از شیشه ایده ای را تداعی می کند که فراتر از جهان مادی و به دور از نمادگرایی است .
آقای فاستر معمار، منتقد و مورخ که بازسازی ساختمان پارلمان المان که در شهر برلین واقع است را بر عهده داشت برای این گنبد، فاستر از سبک اکوتک استفاده کرد و طرح او در سال ۱۹۹۳ در برلین برنده شد.
این پروژه، و همچنین بسیاری از پروژه های دیگر توسط همان دفتر، و چندین شرکت دیگر انجام شد با این هدف که قیاس معماری و سیاست از جهت استفاده از شیشه ای که شفافیت و دسترسی دموکراسی را منعکس می کند در ادامه به بررسی برخی از این پروژه ها می پردازیم.
