به گفته روزنامه Stacy Suaya’s، هر کدوم از ما در متاورس میتونیم “دبی” مورد علاقه خودمون رو بسازیم همانطور که این شهرعربی، بیابان را با ساختارهای غیرقابل تصوری دگرگون کرد، متاورس ظهور می کند تا محدودیت های معماری را به روشی بسیار سریع تر بشکند و طرح ها رو عملی تر کند و جرثقیل ها و سال ها محاسبه و ساخت سازه را حذف کند. در این فرآیند، مهندسی ظاهرا دیگر مفید نخواهد بود و معماری را از نیاز سازنده آن جدا می کند. این ایده که یک معمار موفق باید دانش ساختاری خاصی داشته باشد و با مهندسان همکاری کند، از بین می رود.
به نظرتون با همچین حسی، و با در نظر گرفتن جدایی ناگهانی که بین معماری و دغدغه ساختاری آن رخ میدهد، آیا هنوز جایی برای مهندسی در متاورس وجود خواهد داشت؟
با وجود اینکه به صورت آشکار به نظر میرسه که جواب منفیه، ولی هنوز خیلی زوده که بخوایم راجع بهش اظهار نظر کنیم.
گرچه چیزی که در حال حاضر در کمپانی های بزرگ مهندسی به نظر میاد، تمرکز بر digital twins و معماری دیجیتال، متاورس موضوع هایی هستند که در این مرحله جدید مورد بررسی قرار میگیرند. به عنوان مثال یک شرکت مهندسی که یکی از شرکای شرکت های معروفی مثل زاها حدید هست، در حال توسعه دادن برخی مطالعات روی این موضوع هستند.
این شرکت که از دهه 1960 همیشه در خط مقدم نوآوری های تکنولوژیکی قرار داشت، زمانی از گرافیک کامپیوتری برای مدل سازی پوسته های آکوستیک خانه اپرای سیدنی استفاده کرد، اکنون روی تبدیل سازه های واقعی به ساختارهای مجازی و بالعکس متمرکز شده است.
